2019-03-02

چرا بازنشستگان ژاپن دوست دارند زندانی شوند



موج جرم و جنایت سالمندان ژاپن را در بر گرفته است، نسبت جرم‌هایی که افراد بالای ۶۵ سال مرتکب می‌شوند در ۲۰ سال گذشته رو به افزایش بوده است. اد باتلر، از بی‌بی‌سی، در پی دلیل آن است.

در راه خانه‌ای در هیروشیما که مخصوص مجرمانی است که از زندان آزاد می‌شوند و قرار است به جامعه بازگردند، توشیو تاکاتا، ۶۹ ساله، به من گفت که قانون را زیر پا گذاشته است، چون فقیر است. او نیاز دارد تا جایی به رایگان زندگی کند، حتی اگر پشت میله‌ها باشد.

او می‌گوید:من به سن بازنشستگی رسیدم و بعد از مدتی بی‌پول شدم. در نتیجه به فکرم رسید که اگر به زندان بروم می‌توانم رایگان زندگی کنم.
برای همین دوچرخه‌ای دزدیدم و با آن به ادارهٔ پلیس رفتم و گفتم من این دوچرخه را دزدیده‌ام.
نقشه‌اش گرفت. این اولین جرم توشیو بود که در سن ۶۲ سالگی مرتکب آن شد اما دادگاه‌های ژاپن با دزدی خیلی جدی برخورد می‌کنند و همین جرم برای یک سال حبس او کافی بود.


2019-02-28

ما همیشه از خوب ها هستیم




تیتر بالا عنوان کتابی است به همین نام که توسط "ماتیاس بروکرز" و "پاول شری یر" دوتن از ژورنالیستهای منتقد، اخیرا منتشر شده است. آنها در سال 2014 کتابی را به نام "ما از خوب ها هستیم" منتشر کردند که در آن سال جزو پر فروش ترینهای سال بود. و کتاب حاصر تجدید چاپ با افزایش و تکمیل و بروز رسانی شده کتاب قبل است. متن زیرترجمه مصاحبه ای است که در ارتباط با انتشار این کتاب توسط مارکوس کلوکنر از سایت ناخ دنکن و ماتیاس بروکرزانجام شده است.

این کتاب با نقل گوشه هایی از شیوه عمل رسانه های بزرگ به نقد عملکرد ژورنالیسم رسانه های مطرح می پردازد و یکجانبه نگری و وابستگی این رسانه ها را در اطلاع رسانی در مورد درگیری های موجود مورد بررسی قرار می دهد.







2019-02-25

نظام اقتصادی حاکم بر ایران چگونه نظامی است




سخنرانی دکتر مالجو در انجمن صنفی روزنامه نگاران آزاد در تهران


دکتر مالجو در این سخنرانی به پروسه رشد سرمایه داری در ایران و تفاوتهای آن با سایر کشورهای سرمایه داری و همچنین چگونگی انباشت سرمایه و غیر مولد بودن سرمایه داری در ایران می پردازد، در این سخنرانی همچنین به کالایی تر شدن نیروی کار و محیط طبیعی اشاره می کند که قابل تعمق می باشد .


2019-02-22

طوفان نوح در کنار ما - بخش سه فصل هفتم



این سرمایه داری است، ساده لوح:
اینجا سئوال این‌ است، می‌خواهی بدانی یانه؟

واکنش به مثال‌های قبلاً ذکر شده در باره تبادل نابرابر اجتماعی وزیست محیطی - سویا و روغن پالم، پنبه و شن، میگوو قهوه - مطمئناً می تواند این باشد: ما این‌را از خیلی قبل‌ها می دانستیم. همه را قبلاً شنیده ایم. در نشریات، رادیو و تلویزیون، در اینترنت و رسانه های اجتماعی.

پس همه این‌ها برایتان آشناست؟ جدید نیست که زیر نوریک منتقد عمومی باشد؟ ممکن است. البته اگر این چنین است، پس دقیقاً نشان دهنده چیزی می باشد، نشان دهنده اینکه در وهله اول، کمبود آگاهی از این که جامعه برونفکن این عمل روزمره را فراهم آورده، وجود ندارد بلکه - در یک بهم آمیختگی از راحت طلبی و دلزدگی ، بی خیالی و فشار، بی تفاوتی و ترس- یک نمی خواهم بدانم عمومی ایجاد شده است، و آن هم در کوچکترها وهم به خصوص در بزرگترها. ما دوست نداریم بدانیم که زندگی با پای بزرگ چه چیزهایی را به همراه دارد. برای آن چه خدماتی باید انجام شود. برای آن کجا کار شده و چه کسی برای آن هزینه پرداخته است. واما قبل از هر چیز نمی خواهیم واقعاً به طور پایه ای در مورد آن بشنویم، نمی خواهیم مسئله سیستم را طرح کنیم. «مسئله سیستم»، این بهر شکل بیانگر تحول عظیم، تلاش زیاد و ترس از خود است، این صدای یک چرخش، یک تلاشی سخت و جنون انجام کارهای بزرگ است.


2019-02-18

طوفان نوح در کنار ما - بخش سه فصل ششم



زندگی امپراطوری:
آیا در کجی، یک زندگی راستین وجود دارد؟

اگر همه می خواستند برونفکنی کنند، بعد هیچ کس دیگر نمی توانست آنرا انجام دهد. اکثریت بسیار بزرگی که شرایط زندگی آنها زیرسلطه امپراطوری قرار دارد، متاسفانه باید بیرون بمانند، عشق همه حاکمیت‌ها به تغییر زندگی با موفقیت همیشگی، بر اساس این فرآیند برپا می شود و سقوط میکند.

به هیچ عنوان صحبت از صرف‌نظر کردن از مصرف شخصی نیست، کاملاً برعکس، و امکانات هم برای آن بسیار است. شبیه آنکه ما در ابتدای این کتاب دیدیم، به وسیله نوشیدن روزانه قهوه. تا قبل از تغییر هزاره، چیزی که امروزه دیگر قابل صرف‌نظر کردن نیست، هنوز عملاً ناشناخته بود ، "کافی تو گو caffee to go " چیزی که از آن موقع باسرعت سرسام آوری رشد و به طورسراسری و توسط همه اقشار به کار گرفته می شود. همراه بردن قهوه همیشه به معنای دور انداخت آن است "کافی تو دراو" که هر روز در حدو 7،6 میلیون لیوان مقوایی قهوه [فقط]در آلمان راهی سطل آشغال می شود، یعنی هر ساعت 320000 عدد- تمام 24 ساعت شبانه روز و هر هفت روز هفته....این کاملاً آسان و برای هرفرد ممکن است، به شکل دیگری بنوشد و به شیوه دیگری بخورد، آگاهانه تر بخرد و با توجه به تأثیرش به محیط زیست مصرف کند.

اینجا نباید چنین تصور شود که گویا در جوامع برونفکن هیچ خود آگاهی زیست محیطی وجود ندارد، هیچ تفکر عدالت خواه، هیچ انسانی که درابتد فکر کند و بعد عمل کند نیست، هیچ جنبش مخالفی بر ضد نابرابری تبادل اقتصادی و زیستی نیست. به هیچ وجه اینطور نیست. همه این‌ها وجود دارند...حتی، غیر قابل باور است، نهادهایی متعلق به سرمایه گذاران برای حفاظت از آلودگی هوا وجود دارد ( ای ای جی سی سیIIGCC) یک گروه متشکل از 120 صندوق خصوصی بیمه بازنشستگی و دیگر سرمایه گذاران بزرگ، ازجمله موسسات صحیح اخلاقی!!(باور نکنید طنز می گویم) مثل کنسرن بیمه آکسا Axa و صندوق سرمایه گذاری آمریکایی بلاک راک US-Hedgefonds Black Rock، به هم پیوسته اند که در نجات شرایط جوی جلودارهمه باشند. ولی ما گول نمی خوریم: همه این‌ها - یا لااقل خیلی از این‌ها - خوب و مهم هستند. ولی مسلما مشکل حل نمی شود.