2019-02-28

ما همیشه از خوب ها هستیم




تیتر بالا عنوان کتابی است به همین نام که توسط "ماتیاس بروکرز" و "پاول شری یر" دوتن از ژورنالیستهای منتقد، اخیرا منتشر شده است. آنها در سال 2014 کتابی را به نام "ما از خوب ها هستیم" منتشر کردند که در آن سال جزو پر فروش ترینهای سال بود. و کتاب حاصر تجدید چاپ با افزایش و تکمیل و بروز رسانی شده کتاب قبل است. متن زیرترجمه مصاحبه ای است که در ارتباط با انتشار این کتاب توسط مارکوس کلوکنر از سایت ناخ دنکن و ماتیاس بروکرزانجام شده است.

این کتاب با نقل گوشه هایی از شیوه عمل رسانه های بزرگ به نقد عملکرد ژورنالیسم رسانه های مطرح می پردازد و یکجانبه نگری و وابستگی این رسانه ها را در اطلاع رسانی در مورد درگیری های موجود مورد بررسی قرار می دهد.







2019-02-25

نظام اقتصادی حاکم بر ایران چگونه نظامی است




سخنرانی دکتر مالجو در انجمن صنفی روزنامه نگاران آزاد در تهران


دکتر مالجو در این سخنرانی به پروسه رشد سرمایه داری در ایران و تفاوتهای آن با سایر کشورهای سرمایه داری و همچنین چگونگی انباشت سرمایه و غیر مولد بودن سرمایه داری در ایران می پردازد، در این سخنرانی همچنین به کالایی تر شدن نیروی کار و محیط طبیعی اشاره می کند که قابل تعمق می باشد .


2019-02-22

طوفان نوح در کنار ما - بخش سه فصل هفتم



این سرمایه داری است، ساده لوح:
اینجا سئوال این‌ است، می‌خواهی بدانی یانه؟

واکنش به مثال‌های قبلاً ذکر شده در باره تبادل نابرابر اجتماعی وزیست محیطی - سویا و روغن پالم، پنبه و شن، میگوو قهوه - مطمئناً می تواند این باشد: ما این‌را از خیلی قبل‌ها می دانستیم. همه را قبلاً شنیده ایم. در نشریات، رادیو و تلویزیون، در اینترنت و رسانه های اجتماعی.

پس همه این‌ها برایتان آشناست؟ جدید نیست که زیر نوریک منتقد عمومی باشد؟ ممکن است. البته اگر این چنین است، پس دقیقاً نشان دهنده چیزی می باشد، نشان دهنده اینکه در وهله اول، کمبود آگاهی از این که جامعه برونفکن این عمل روزمره را فراهم آورده، وجود ندارد بلکه - در یک بهم آمیختگی از راحت طلبی و دلزدگی ، بی خیالی و فشار، بی تفاوتی و ترس- یک نمی خواهم بدانم عمومی ایجاد شده است، و آن هم در کوچکترها وهم به خصوص در بزرگترها. ما دوست نداریم بدانیم که زندگی با پای بزرگ چه چیزهایی را به همراه دارد. برای آن چه خدماتی باید انجام شود. برای آن کجا کار شده و چه کسی برای آن هزینه پرداخته است. واما قبل از هر چیز نمی خواهیم واقعاً به طور پایه ای در مورد آن بشنویم، نمی خواهیم مسئله سیستم را طرح کنیم. «مسئله سیستم»، این بهر شکل بیانگر تحول عظیم، تلاش زیاد و ترس از خود است، این صدای یک چرخش، یک تلاشی سخت و جنون انجام کارهای بزرگ است.


2019-02-18

طوفان نوح در کنار ما - بخش سه فصل ششم



زندگی امپراطوری:
آیا در کجی، یک زندگی راستین وجود دارد؟

اگر همه می خواستند برونفکنی کنند، بعد هیچ کس دیگر نمی توانست آنرا انجام دهد. اکثریت بسیار بزرگی که شرایط زندگی آنها زیرسلطه امپراطوری قرار دارد، متاسفانه باید بیرون بمانند، عشق همه حاکمیت‌ها به تغییر زندگی با موفقیت همیشگی، بر اساس این فرآیند برپا می شود و سقوط میکند.

به هیچ عنوان صحبت از صرف‌نظر کردن از مصرف شخصی نیست، کاملاً برعکس، و امکانات هم برای آن بسیار است. شبیه آنکه ما در ابتدای این کتاب دیدیم، به وسیله نوشیدن روزانه قهوه. تا قبل از تغییر هزاره، چیزی که امروزه دیگر قابل صرف‌نظر کردن نیست، هنوز عملاً ناشناخته بود ، "کافی تو گو caffee to go " چیزی که از آن موقع باسرعت سرسام آوری رشد و به طورسراسری و توسط همه اقشار به کار گرفته می شود. همراه بردن قهوه همیشه به معنای دور انداخت آن است "کافی تو دراو" که هر روز در حدو 7،6 میلیون لیوان مقوایی قهوه [فقط]در آلمان راهی سطل آشغال می شود، یعنی هر ساعت 320000 عدد- تمام 24 ساعت شبانه روز و هر هفت روز هفته....این کاملاً آسان و برای هرفرد ممکن است، به شکل دیگری بنوشد و به شیوه دیگری بخورد، آگاهانه تر بخرد و با توجه به تأثیرش به محیط زیست مصرف کند.

اینجا نباید چنین تصور شود که گویا در جوامع برونفکن هیچ خود آگاهی زیست محیطی وجود ندارد، هیچ تفکر عدالت خواه، هیچ انسانی که درابتد فکر کند و بعد عمل کند نیست، هیچ جنبش مخالفی بر ضد نابرابری تبادل اقتصادی و زیستی نیست. به هیچ وجه اینطور نیست. همه این‌ها وجود دارند...حتی، غیر قابل باور است، نهادهایی متعلق به سرمایه گذاران برای حفاظت از آلودگی هوا وجود دارد ( ای ای جی سی سیIIGCC) یک گروه متشکل از 120 صندوق خصوصی بیمه بازنشستگی و دیگر سرمایه گذاران بزرگ، ازجمله موسسات صحیح اخلاقی!!(باور نکنید طنز می گویم) مثل کنسرن بیمه آکسا Axa و صندوق سرمایه گذاری آمریکایی بلاک راک US-Hedgefonds Black Rock، به هم پیوسته اند که در نجات شرایط جوی جلودارهمه باشند. ولی ما گول نمی خوریم: همه این‌ها - یا لااقل خیلی از این‌ها - خوب و مهم هستند. ولی مسلما مشکل حل نمی شود.


2019-02-14

خصوصی‌سازی یک پروژه شکست‌خورده است.



گزارش کتبی سمینار ششم دی 97
بهمراه فایل صوتی

پنجشنبه گذشته سمینار «خصوصی‌سازی در ایران» با حضور پرویز صداقت، فریبرز رئیس‌دانا و محمد مالجو در مؤسسه مطالعات سیاسی- اقتصادی پرسش برگزار شد. استقبال گسترده مخاطبان از این نشست نشان‌دهنده اهمیت بیش از پیش بررسی نظری- تاریخی و موردی فرایند خصوصی‌سازی در ایران معاصر است، به‌خصوص با درنظرگرفتن وضعیت کنونی صنایع و واحدهای تولیدی. در این نشست هر یک از سخنرانان به جنبه‌ای از این فرایند طی دهه‌های گذشته پرداختند. ابتدا پرویز صداقت تاریخچه‌ای از خصوصی‌سازی و برندگان و بازندگان آن ارائه کرد، با تمرکز بر دو نمونه شرکت ملی مخابرات و شرکت کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه. سپس فریبرز رئیس‌دانا در بحث نظری- تاریخی خود خصوصی‌سازی در ایران و جهان را بررسی کرد و در مقابل آن به سه بدیل دولتی‌کردن، ملی‌کردن و اجتماعی‌کردن پرداخت. در نهایت محمد مالجو از سازوکار خصوصی‌سازی طی سه دهه گذشته، روش‌های متنوع آن و راهکارهای پیش‌روی جنبش‌های اجتماعی سخن گفت. آنچه در ادامه می‌آید خلاصه‌ای از بحث‌های ارائه‌شده در این نشست است، با این‌ توضیح که سخنرانی مالجو با ارجاع به نمودارهای متعدد و روشنگری انجام شد که در اینجا حذف و خلاصه شده است.


2019-02-14

طوفان نوح در کنار ما - بخش سه فصل پنجم



دنیا در کاپیتالوسن: مقروض بودن اکولوژیکی
کشورهای شمالی دنیا

همانگونه که دراصل زمین شناسی - همچنین درمسئله طبقه بندی تاریخی، همیشه تمایل وجود داشته: در قرن 21، نقش تغییردهنده گی ساختاری انسان بر جهان به طور منطقی دیگریک واقعیت اجتماعی انکار ناپذیر شده است. و بعضی صحبت از این می کنند که، عصر دگرگونی زمین به بوسیله انسان با عصر حاکمیت انباشت سرمایه همزمان شده است. دگرگونی سرمایه که امروزه شاهدش هستیم، یک دگرگونی ناشی از نیروی محرکه ی سرمایه است.ناشی از منطق بکارگیری سرمایه و سودآوری سرمایه، از سرمایه گذاری وبازگشت مجدد سرمایه، از رشد و گسترش، از اقتصاد بر مبنای رشد مداوم شالوده آن.

چیزی که این بدهی اکولوژیکی را برای مردمان جنوبی دنیا به خصوص سنگین می کند- و هریک از شمال دنیا را به ویژه سبک می کند - ، واقعیتی است که اغلب در طول زمان نامرعی می ماند. کسی انتظار ندارد که ازیک «فاجعه» ، مثل فاجعه ی به تصویر آمده در ابتدای این کتاب در مورد جریان رود خانه سمی در ریودوسه، چیز خوبی عاید شود- تنها «وجه مثبت» آن قبل از همه در این است که،آنها وقوع پذیری آنرا حد اقل برای یک لحظه کوتاه در توجهات اقتصادیشان در رسانه ها منعکس کنند. قبل از هر چیز این امکان را فراهم کنند که این تصاویر متاثرکننده حداقل لحظه ای در وجدان آگاه اجتماعی در دوردست ها از محل حادثه در دنیای رفاه شمالی تاثیر گذارد


2019-02-12

سرنوشت ۵۰ شرکت بعد از واگذاری



نتایج دو تحقیق درباره عملکرد شرکت‌های واگذارشده پس از واگذاری، که به سفارش خودِ سازمان خصوصی‌سازی در سال‌های اخیر انجام شده، همه ادعاهای مسئولان سازمان خصوصی‌سازی درباره موفقیت خصوصی‌سازی در ایران را زیر سؤال می‌برد.

درگیری بر سر مثبت یا منفی‌بودن نتایج واگذاری شرکت‌های دولتی در دو دهه گذشته و عملکرد سازمان خصوصی‌سازی در ماه‌های گذشته، در حالی بالا گرفته است که کمبود تحقیقات علمی و جامع درباره این مسئله، به‌شدت احساس می‌شود. اما نکته جالب درباره این موضوع، نتایج دو تحقیق درباره عملکرد شرکت‌های واگذارشده پس از واگذاری است که هر چند به سفارش سازمان خصوصی‌سازی در سال‌های اخیر انجام شده و نتایج آن همه ادعاهای مسئولان سازمان خصوصی‌سازی را درباره موفقیت خصوصی‌سازی در ایران، زیر سؤال می‌برد. تحقیقاتی که بازخوانی نتایج تکان‌دهنده آن در موقعیت فعلی از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است.


2019-02-11

طوفان نوح در کنار ما - بخش سه فصل چهارم




کثیف ها، تمیز اطلاق می شوند
تناقض محیط زیست جهانی

در واقع پُر درآمدترین کشورهای دنیا، بزرگترین رد پای محیط زیستی را به جای می گذارند: از سالهای 1960 طبق محاسبات به طور ثابت این برای آنها بالای 5 «هکتار زمین جهانی» globalen Hektar) gha) به ازای هر فرد می باشد - و این خیلی زیاد است یعنی تا سه برابر ظرفیت زیستی کنونی زمین است. ظرفیت زیستی زمین در پنج قرن اخیر از سه gha[هکتارجهانی] به 1،7 gha برای هر فرد کاهش یافته است. در حالی که رد پای کشورهای فقیردر این مدت عملاً تغییری نکرده و همچنان به میزان یک هکتار ( gha)برای هر فرد می باشد،

و در عین حال ولی شهروندان جوامع مصرف گرا که در بالای منحنی نیازمندی به منابع قرار دارند، میتوانند خوشحال باشند که نسبت به فقیترین کشورهای جهان که در مصرف - اجباراً - به طورنابرابر قانع هستند، به طور واضحی از خسارات زیست محیطی کمتری برخوردارند. رودهای تمیز نزد آنهایی که با پاهای بزرگ زندگی می کنند – فاضلاب‌های بوگندی در آنجا که هیچ چیزی ندارند: این امررا تبادل اکولوژیکی نابرابر در ابعاد جهانی ممکن می سازد. قطع آسیب‌های محیط زیستی محلی در جوامع پیشرفته صنعتی گرچه نسبتاً خوب است ولی به تنهایی به هیچ عنوان برای نتیجه بخش بودن یک سیاست محیط زیستی به منظور رفع مشکلات حاصل از آن، کافی نیست. ومشکلات حاصل ازنتایج خسارات بزرگ محیط زیستی، قطعاً برای ما هم باقی می ماند،


2019-02-09

طوفان نوح در کنار ما - بخش سه فصل سوم


فرا تر از سویا:
از دفتر خاطرات جامعه برونفکن

روغن پالم در عرض جغرافیایی ما، قبل از همه چیز برای تولید مواد غذایی( مارگارین و روغن خوراکی)، همچنین لوازم آرایشی و سوخت استفاده می شود و درمناطق جنگل‌های بارانزای زمین کاشت می شود. اندونزی به همراه مالزی بزرگترین تولید کنندگان روغن پالم در جهان هستند: چهار پنجم نیاز دنیا را این دو کشور پوشش میدهند، که سطح زیر کشت را در بیست سال گذشته 14 برابر کرده اند. این رفع نیاز به وسیله جنگل ‌زدایی به کمک آتش - که فقط در اندونزی میان سالهای 1990 تا 2010 برابر 26 میلیون هکتار جنگل قربانی شدند- مقدار غیر قابل اندازه ای گاز کربنیک تولید شد، هم برای آزاد کردن زمین‌هایی که در حاشیه آب خشک کرده اند وهم برای آتش زدن جنگل‌ها

در سال 2012 بیش از سه میلیون تن واردات نساجی از آسیا به اتحادیه اروپا اعلام شده است. دیگر صادر کنندگان در مقابل این حجم رنگ می بازند - کشورهای اروپای شرقی خارج از اتحادیه اروپا و آمریکای شمالی که [سهم‌شان] فقط 34 هزار تن می باشد. همچنین از مقداردستمزد پرداختی در صنایع پوشاک هند رنگ انسان می پرد، اما نه از حسادت: میانگین دستمزد معمول در این رشته در سال 2011 مطابق با 23درصد حداقل هزینه زندگی در هند بود، در واقع این فقط سه درصد بیشتر از ده سال قبل است، ولی نسبت به بنگلادش که همین دستمزد به طور مدام فقط 14 درصد سطح دستمزدهاست ( در حالی که میزان حوادث و یا خطر مرگ نسبت به هند مشخصاً بالا تر است) این دستمزد می تواند خیلی هم سخاوتمندانه باشد.

ما مرورسریع در چرخه مواد در جوامع برونفکن را پایان می دهیم. با اینکه طبیعتاً هنوز حداقل این سئوال باقی می ماند که در نهایت زباله های مواد مصرفی دنیای شمال کجا می ماند. غالبا در دنیای شمال نمی ماند. به عنوان مثال فقط در سال 2011آمریکا مقدار 300000 تن قراضه محصولات الکترونیکی را به آسیا و بیشتر از 100000 تن از طریق مرز همیشه بسته و زیرکنترل که به سختی برای افراد به طرف آمریکا قابل عبور است، به مکزیک صادر کرده است. و از همه بیشتر مناطق متروپل آفریقا، از هر جهت برای صادرات زباله از آن‌سوی اقیانوس اطلس محبوب است- معادن کمیاب وارد و پس مانده های بدرد نخور آن خارج می شود- این به معنی محدوده واردات و صادرات جوامع برونفکن است.


2019-02-06

طوفان نوح در کنار ما - بخش سه فصل دوم



سویای لعنتی یا چیزی که لوبیای ما را تامین می کند

در اینجا آلمان، با واردات همه نوع محصولات کشاورزی، درواقع نیاز به سطح زمینهای زیر کشت را به سرزمینهای دارای کشاورزی واقعی«صادر» می کند - جایی که این زمین‌ها برای تولید کشاورزی جهت صادرات استفاده می شود( و بدین‌گونه دیگر برای نیاز خوداهالی قابل دسترس نیست). با جابجایی زمین‌های مورد نیاز همچنین نتایج اقتصادی، زیست محیطی و اجتماعی حاصل از یک کم و بیش «کشاورزی مدرن» به خارج انتقال می یابد. اثرات ناشی از تک محصولی، کشاورزی صنعتی، ژن تکنیک و کشاورزی ماشینی. چیزی شبیه مورد کشت سویا در آمریکای لاتین.
بر طبق (WWF)، آلمان در سالهای 2000 به وسیله تجارت مداوم کشاورزی، کاربرد ارضیِ بیش از 5 میلیون هکتار زمین در خارج از قلمرو اتحادیه اروپا داشته است، اتحادیه اروپا در کل 25 میلیون و در بالاترین حد حتی 35 میلیون هکتار

در سال 1990 هنوز 34 میلیون لیتر مواد شیمیایی هربیسید، پستیسید و فوگیسید در زمینهای آرژانتین پاشیده می شد، در 2015 این مقدار به 317 میلیون لیتر افزایش یافت. پُرطرفدارترین ماده علف کُش وسیع الطیف گلیفسفات ، که از 1974 توسط "مونزانتو" یکی از بزرگترین تولیدکنندگان بذر در جهان که مرکز آن در سن لوئیس میسوری است، به عنوان ماده موثر ارزان با نام «روندآپ» به فروش می رسد و در خدمت این است که زمین‌ها قبل از کاشت به طور کامل از علف تهی شوند. سال 1995 این کنسرن آمریکایی، لوبیایی را به بازار ارائه کرده که در مقابل سم گیاهی که تولید همین کنسرن است مقاوم می باشد، چیزی که از آن موقع به سویاکاران این امکان را می دهد که گلیفسفات را درتمام طول زمان رشد گیاه به کار ببرند. برای مونزانتو دوباره این بهترین شکل کاسبی است که همزمان می تواند بذر، «روندآپ ریدی» و هربیسید همه را خود بفروشد و ارسال کند.

همه اینها به ما چه چیزی را می گوید؟ حداقل آنقدر می گوید که: جهت تامین گوشت و سوخت بیولوژیکی برای جوامع ثروتمند در ایتوسانگو، در بخش وسیعی از آرژانتین و در سراسر کمربند سویا در آمریکای جنوبی یک شرایط تولید کشاورزی تک محصولی که در حد بالایی وابسته به کاربرد وسیع سم پستیسید است، حاکم است.